Connect with us

Kampranthal

ഒരുപാട് മുഖങ്ങൾ, ഭൂതകാല ജീവിതം എല്ലാം ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ചിന്തകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു

Published

on

രചന : maya K

കൊച്ചു വെളുപ്പാൻ കാലത്തു മൊബൈലിൽ വന്ന മെസ്സേജിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അന്നുണർന്നത്.. ആരാ പതിവില്ലാതെ ഈ സമയത്ത്…? അതും മെസ്സേജ് അയക്കാൻ…?? എണീറ്റ് മേശയിൽ നിന്നും മൊബൈൽ എടുത്ത് നോക്കി. പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പർ. മെസ്സേജ് വായിച്ചു. Maya…H R U…its me Deepak…. വായിച്ചതും കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് മൂടുന്നു.ആരോ ശരീരം പിടിച്ചുലക്കുന്നതായി തോന്നി.ഇപ്പൊ നിലത്ത് വീഴും എന്നവസ്ഥ..മെല്ലെ കിടക്കയിൽ ഇരുന്നു. എല്ലാം മറന്നു പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.അതിനിടയിൽ വീണ്ടും….എന്തിനാ ഇനി അടുത്ത പുറപ്പാട്…??? ഇതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്വസ്ഥത നഷ്ട്ടപ്പെടുത്താനാണോ… ഒരുപാട് മുഖങ്ങൾ, ഭൂതകാല ജീവിതം എല്ലാം ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ചിന്തകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. മറുപടി അയക്കേണ്ട….എന്തിനയക്കണം….??മറുപടി അയക്കാൻ ഞാനാരാ അയാളുടെ…?? മൊബൈൽ അതേപടി മേശയിൽ തന്നെ വച്ചു. മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ഗണപതി വിഗ്രഹത്തിലേക്കൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു. “എന്തിനാ…വെറുതെ എന്നെ…ഇനിയും അവസാനിച്ചില്ലേ നിന്റെ പരീക്ഷണം…സ്വസ്ഥമായൊന്നു ജീവിക്കാൻ എന്താ നീ അനുവദിക്കാത്തത്…???” എത്ര ധൈര്യം സംഭരിച്ചിട്ടുപോലും മനസ്സ് അറിയാതെ വിതുമ്പി പോകുന്നു…അതിരുകടന്നോടുന്ന ചിന്തകളെ പിടിച്ചുകെട്ടി മനസ്സിനെ വഴി തിരിച്ചുവിടാൻ ശ്രമിച്ചു…പ്രാർത്ഥിച്ചെന്നു വരുത്തി അടുക്കളയിലേക്കു നടന്നു…

ദാ മൊബൈൽ അടിക്കുന്നു….മറുപടി കിട്ടില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടാകും ഈ വിളി… വേണ്ട എടുക്കണ്ട…മനസ്സും ജീവിതവും ഒരു തരത്തിൽ നിയന്ത്രിച്ചു വരികയാണ്…എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തച്ചുടക്കാൻ ഞാനില്ല…അവിടെ കിടന്നടിക്കട്ടെ…എന്നെ കോമാളിയാക്കിയത് മതിയായില്ലായിരിക്കും…ശല്യം…എവിടുന്നു കിട്ടി ആവോ…എന്റെ നമ്പർ… മൊബൈൽ നിശബ്ദമായി…എന്നിട്ടും ഹൃദയമിടിപ്പ് ഉയരുന്നു…ആകെ തളരുന്നതായി തോന്നി… വീണ്ടും മൊബൈലിൽ മെസ്സേജിന്റെ ശബ്ദം…എന്തായിരിക്കും എഴുതിയിട്ടുണ്ടാകുക…മൊബൈൽ നോക്കി.. പ്ളീസ് മായ…കാൾ ഒന്ന് എടുക്ക്…എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനാ… പിന്നാലെ വീണ്ടും മൊബൈൽ ശബ്ദിക്കുന്നു…എന്താണെന്നറിഞ്ഞിട്ടു തന്നെ ബാക്കി കാര്യം..ഫോൺ എടുത്തു…ഹലോ എന്ന് പറയാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല…നിശ്ശബ്ദതയോടെ നിന്നു. അപ്പുറത്തു നിന്നും കേട്ടു ആ ശബ്ദം… ഹലോ….നീ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ…??? സുഖമാണോ നിനക്ക്….??? കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു…ദേഷ്യവും വേദനയും എല്ലാം ഉരുണ്ടുകൂടി….ഒന്നും പറയാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല… “അറിയാം നിനക്കെന്നോട് ദേഷ്യം ആണെന്ന്… എന്നാലും പറയുകയാണ്…എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം…ഞാനും ഇപ്പോൾ ചെന്നൈയിൽ ഉണ്ട്” ഞാൻ പോലും അറിയാതെ എന്റെ നാവ് അതിന് എടുത്തടിച്ച പോലെ മറുപടി നൽകി. “ഇല്ല…എനിക്ക് ആരെയും കാണണം എന്നില്ല” പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ… “അങ്ങനെ പറയരുത്…..എന്നോടിത്തിരിയെങ്കിലും ദയവ് കാണിക്കണം. എനിക്ക് നിന്നെ കണ്ടേ പറ്റൂ…its my order, u should obey ഞാൻ വിളിക്കാം വരേണ്ട സ്ഥലവും സമയവും അറിയിക്കാം…” എന്നുമാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഫോൺ വച്ചു.

ഹും….order ആണ് പോലും…അന്നും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ…എല്ലാം ആജ്ഞകൾ മാത്രം…അനുസരിക്കാൻ ഒരു കോമാളിയായി ഞാനും…എന്നിട്ടും തന്നത് അവഗണനകളും തീരാവേദനയും മാത്രം…ഇപ്പോഴും ആ ധാർഷ്ട്യത്തിന് യാതൊരു കുറവും ഇല്ല…ആരുടെയും മുന്നിൽ തോറ്റു കൊടുക്കില്ലെന്ന ധാർഷ്ട്യം…. നീണ്ട 9 വർഷങ്ങളാണ് തീ തിന്നു ജീവിച്ചത്….ചിത്തഭ്രമം സംഭവിക്കാത്തത് ജന്മം നൽകിയവരുടെ സുകൃതം കൊണ്ടൊന്നുമാത്രം…..എന്നിട്ടിപ്പോ അന്വേക്ഷിക്കാൻ വന്നേക്കുന്നു….കാണണം പോലും…. ഞാൻ ചെന്നൈയിൽ ഉണ്ടെന്നുള്ള വിവരം എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു..അപ്പൊ എന്നെ കുറിച്ച് അന്വേക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്…..അതൊക്കെ പോട്ടെ…വേറൊരു കുടുംബമായി ജീവിക്കുമ്പോ എന്തിനാ എന്നെ കാണണേ…??? ഒന്നല്ല, ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ ആയിരുന്നു മനസ്സിൽ കൂണുപോലെ മുളച്ചു പൊങ്ങിയത്… നീണ്ട 5 വർഷമാണ് ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ചത്….എന്നിട്ടെല്ലാം ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് പറിച്ചെറിഞ്ഞവനാണ് ദീപക്… “എന്റെ വിവാഹം ഏകദേശം ശരിയായിട്ടുണ്ട്…ജാതകം രണ്ടും ചേർന്നിട്ടുണ്ട്…എന്താ…നിന്റെ അഭിപ്രായം…???” എന്നോടെങ്ങനെ ആ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ അവനു ധൈര്യം വന്നു…പ്രതികരിക്കില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ ആണവൻ ചോദിച്ചത്…ഒന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തുകപോലും ചെയ്യാതെ അനുവാദം മൂളിയത്…അവനു ഞാൻ ആരും അല്ലായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് കൊണ്ടായിരുന്നു…പിടിച്ചു വാങ്ങുന്ന സ്നേഹം എനിക്ക് വേണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കി തന്നെ… താന്തോന്നിയെ പ്രണയിച്ചവൾ…

എല്ലാം വരുത്തി വച്ചതു നീ തന്നെ അല്ലെ….അപ്പൊ ഒക്കെ സ്വയം അനുഭവിച്ചോ….എന്നൊക്കെയുള്ള കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും പഴിചാരലുകളും ഏറ്റു വാങ്ങുമ്പോ…നീറിപ്പുകഞ്ഞത് എന്നെ ഓർത്തായിരുന്നില്ല….ചവിട്ടി അരക്കപ്പെട്ട എന്റെ ആത്മാർത്ഥ സ്നേഹത്തെ കുറിച്ചോർത്തായിരുന്നു…… ഒരാളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ഒന്നാശ്വസിപ്പിക്കാൻ പോലും….ഉറക്കമില്ലാതെ കരഞ്ഞു തീർത്ത രാത്രികളിൽ എന്റെ ഇടനെഞ്ച് തകരുന്നത് കാണാൻ കഴിയാത്തവനാണ് ഇന്ന് അഞ്ജാപനം കൊണ്ട് വന്നേക്കുന്നതു… ഇനി അതൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം…എല്ലാം ഉള്ളിലിട്ടു, വാതങ്ങളും പ്രതിവാതങ്ങളും വിസ്താരവും ഒക്കെയായി ഇതുവരെ ജീവിച്ചില്ലേ….ആ ഒരു ദുരന്തത്തിന് ശേഷവും എന്തൊക്കെ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായി ജീവിതത്തിൽ…അതൊക്കെ സ്വയം ഏറ്റുവാങ്ങിയില്ലേ…മനക്കരുത്ത് നേടി എന്ന് സ്വയം അഹങ്കരിച്ചതു ഒക്കെ വെറുതെയായിരുന്നോ…എന്തിനാ വീണ്ടും ആ അഴുകിയ ഭാണ്ഡത്തിന്റെ കെട്ടഴിക്കണേ…? വരുന്നിടത്തു വച്ചു കാണാം എന്ന തീരുമാനത്തോടെ ആ ദിവസത്തെ തിരക്കുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടു…എങ്കിലും മനസ്സിൽ എവിടെയോ ഒരു തേങ്ങൽ ബാക്കി നിന്നിരുന്നു… സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങിയ രാത്രികൾ വെറും ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ…ആർത്തിരമ്പുന്ന തിരമാല കണക്കെ ഓർമ്മകൾ ഓരോന്നും മനസ്സിനെ കുത്തിനോവിക്കാൻ തുടങ്ങി… വീണ്ടും അതാ മൊബൈൽ ശബ്ദിക്കുന്നു…വിറയാർന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ എടുത്തു… “നീ ഉറങ്ങിയോ…ക്ഷമിക്കണം…ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാൻ വിളിച്ചതാ…നാളെ ഞായറാഴ്ചയല്ലേ…വിരോധമില്ലെങ്കിൽ നാളെ കാലത്തു 10 മണിക്ക് ചെന്നൈ സെൻട്രലിൽ വരുമോ…അവിടുന്ന് മീറ്റ് ചെയ്യാം…താൻ വരാതിരിക്കരുത്…വരും എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ശുഭരാത്രി…ഉറങ്ങിക്കോളൂ…” എന്റെ പ്രതികരണം എന്താ എന്ന് പോലും അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കാതെ ആണവൻ ഫോൺ വച്ചതു…ഇനിയും നോവിച്ചതു പോരാഞ്ഞിട്ടാണോ…അല്ലെങ്കിലും ഇനി എന്ത് നോവിക്കാൻ…ഏറ്റു വാങ്ങിയ പരീക്ഷണങ്ങളെക്കാൾ വലുതൊന്നും ഇനി വരാനില്ലല്ലോ…എന്ത് വന്നാലും നേരിടാനുള്ള പാകത ഇല്ലേ…ഇപ്പൊ ഈ മനസ്സിന്… ദീപക് തന്ന മുറിവ് എരിഞ്ഞടങ്ങും മുമ്പായിരുന്നു രാജീവുമായുള്ള വിവാഹം വീട്ടുകാർ നിശ്ചയിച്ചത്…മരവിച്ച മനസ്സുമായി ജീവിക്കുമ്പോൾ, ഒരു കളിപ്പാവ കണക്കെ വീട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ ചിരിച്ചു നിന്നു…

ഒക്കെ അവർക്കു വിട്ടു കൊടുത്തു…വിവാഹ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞിട്ടും കല്യാണത്തിന് മൂന്ന് മാസം ഉണ്ടായിട്ടു പോലും രാജീവ് ഒന്ന് വിളിക്കുകപോലും ചെയ്തിരുന്നില്ല…എന്നെ സമ്പന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊന്നും എനിക്കൊരു വിഷയവും ആയിരുന്നില്ല…എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കി, ക്ഷണവും ആഭരണ വസ്ത്രാധികളെല്ലാം വാങ്ങി വച്ചു…കല്യാണ ദിവസം ഒരുങ്ങി നില്കുമ്പോളായിരുന്നു വിവരം ലഭിച്ചത്…രാജീവ് അവന്റെ ഓഫീസിലുള്ള ഒരു കുട്ടിയുമായി ഇഷ്ട്ടത്തിലായിരുന്നെന്നും അവളുമായി ഒളിച്ചോടി എന്നൊക്കെ…എല്ലാവരുടെയും മുമ്പിൽ പരിഹാസപാത്രമായി നിൽക്കുമ്പോളും എന്നെ ഒരു വേദനയും ബാധിച്ചില്ല…ഒന്നോർത്താൽ അവൻ ചെയ്തത് ശരിയാണ്…സ്നേഹിച്ച പെൺകുട്ടിയെ പാതി വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചില്ലല്ലോ… ദീപകിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാനുള്ള മോഹം കൊണ്ട് ഉറക്കമൊഴിച്ചു പഠിച്ചെഴുതിയ upsc exam വെറുതെയായില്ല…അതല്ലെങ്കിലും അങ്ങനെ അല്ലെ…ഒരു വാതിൽ അടക്കുന്ന ദൈവം തന്നെ മറ്റൊരു വാതിൽ തുറക്കും…നിയമനം ലഭിച്ചത് ചെന്നൈയിൽ…ഒരു തരത്തിൽ ആ നിയമനം എനിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു…നാട്ടിൽ നിന്നും ഒരു മാറ്റം അതേറെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു ആ സമയത്തു…ഉറ്റവരോടും ഉടയവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു ഇവിടെ എത്തിയിട്ട് ഇപ്പൊ ഏകദേശം 6 വർഷത്തോളമായിരിക്കുന്നു…ഈ ഏകാന്തതയെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയതേ ഉള്ളൂ…സത്യം പറയട്ടെ…ആസ്വദിക്കാൻ സാധിക്കുമെങ്കിൽ, ഏകാന്തതയെക്കാൾ മനോഹരമായ മറ്റൊരു ലോകം വേറെ ഇല്ല… ആ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കാണ് കട്ടുറുമ്പിനെ പോലെ ദീപകിന്റെ ഓർമ്മകൾ അനുവാദമില്ലാതെ വലിഞ്ഞു കേറി വന്നിരിക്കുന്നത്… എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയുന്നില്ല…അവനെ കാണാൻ പോകണോ…അതോ വേണ്ടയോ…??എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അവന്റെ മനസ്സിൽ എവിടെയൊക്കെയോ ഞാനുണ്ട്…അതുകൊണ്ടല്ലേ…വൈകിയാണേലും അവൻ എന്നെ വിളിച്ചത്…എന്റെ സ്നേഹം ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവും അവനുണ്ട്…അതുൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ടല്ലേ…ഈ ഒരു വിളി…അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്നെ കുറിച്ചങ്ങനെ ഒരു ചിന്തയെങ്കിലും വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച്, അല്ല എന്റെ സ്നേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചു ഒരു വലിയ വിജയം തന്നെ…എങ്കിലും വീണ്ടുമൊരു കൂടിക്കാഴ്ച മനസ്സ് ഒട്ടും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല…ഇനി ഒരിക്കലും കാണില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചതായിരുന്നു…ആ തീരുമാനമാണിപ്പോൾ ലംഘിക്കപ്പെടാൻ പോകുന്നത്..

. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് എപ്പോളോ ഉറങ്ങിപ്പോയി…രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ മൊബൈലിൽ വീണ്ടും അവന്റെ മെസ്സേജ്… Good Morning…Have a nice day….വരാതിരിക്കരുത് ട്ടോ… കുറച്ചു നേരം ആ മൊബൈലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു…മനസ്സിന് മാത്രമല്ല, അന്ന് ശരീരത്തിനും ആകെ ഒരു മരവിപ്പായിരുന്നു…ചെയ്തു തീർക്കാനുള്ള ജോലികൾ ചെയ്തെന്നു വരുത്തി ഏകദേശം 9.30 തോടു കൂടി ഫ്ളാറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി…വേണ്ട പോകണ്ട എന്ന് മനസ്സ് ഒരു 100 ആവൃത്തി ഉരുവിട്ട് കൊണ്ടിരുന്നു…പക്ഷെ ഏതോ ഒരു അദൃശ്യ ശക്തി എന്നെ മുന്നോട്ടു നയിച്ചു…ആദ്യം കണ്ട ഓട്ടോക്ക് തന്നെ കൈനീട്ടി നിർത്തി…15 മിനുട്ടു കൊണ്ട് ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തു എത്തി…ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു…അവൻ എത്തിയിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി…ബസ്സ്റ്റാൻഡിലെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ തളർന്ന മനസ്സോടെ ഇരുന്നു…ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വശം ചേർത്ത് നിറുത്തിയിട്ടിരുന്ന ഒരു ചാര നിറത്തിലുള്ള ആൾട്ടോ കാർ എന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു…ഡോർ തുറന്നു പുറത്തു വന്നത് വിദ്യേച്ചിയും രമേശേട്ടനും…ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി…എന്താ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് ഒട്ടും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.. “മായ കേറ്…..ദീപക് രാവിലെ കുറച്ചു തിരക്കുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടു…അതാ നിന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ ഞങ്ങൾ തന്നെ വന്നത്…” മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ ഞാൻ ഇരുന്നു…കണ്ട ഉടനെ വിദ്യേച്ചി പറഞ്ഞു…”മായ ആകെ ക്ഷീണിച്ചു ലോ…ഭക്ഷണം ഒന്നും ശരി ആകുന്നില്ലായിരിക്കും ലെ…???” “നാട് വിട്ടുള്ള ജീവിതം അല്ലെ…???” രമേശേട്ടന്റെ പിന്താങ്ങലും… ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തുള്ള കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചു…അവർ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…ഒന്നിനും ചെവി കൊടുക്കാതെ ഞാനും ഇരുന്നു… ഇടയ്ക്കു വീണ്ടും വിദ്യേച്ചിയുടെ ചോദ്യം…”ജോലി ഒക്കെ എങ്ങനെ പോകുന്നു…നാട്ടിലേക്കൊന്നും വരാറില്ലെ ഇപ്പൊ…???” “ഇല്ല” എന്നൊരൊറ്റ വാക്കിൽ ഞാൻ നിർത്തി… കുറച്ചു നേരത്തിനു ശേഷം അടുത്ത ചോദ്യം “മായ പിന്നെ എന്തെ വേറൊരു വിവാഹത്തെ കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിക്കാഞ്ഞത്…???” അവർക്കു മുഖം കൊടുക്കാതെ തന്നെ ഞാൻ അതിനുള്ള മറുപടി നൽകി…. “അതെന്റെ personal കാര്യം ആണ്…ഞാൻ തീരുമാനിച്ചോളാം എപ്പോ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നത്…” പറഞ്ഞതിത്തിരി കടുപ്പമായി പോയി എന്നറിഞ്ഞപ്പോളേക്കും നാവ് മറുപടി നൽകിയിരുന്നു…

ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആണ്…എന്റെ മനസ്സും ശരീരവും തമ്മിലുള്ള ഐക്യം ഒക്കെ എന്നോ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോയിരിക്കുന്നു…അതിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ് ഇപ്പൊ കണ്ടത്… അങ്ങനെ പറഞ്ഞതിൽ കുറ്റബോധം തോന്നി…രണ്ടു പേരോടും ഇന്നേ വരെ കടുപ്പിച്ചൊരു വർത്തമാനം പറഞ്ഞിട്ടില്ല…എന്റെ സ്വന്തം സഹോദരങ്ങളായി തന്നെയായിരുന്നു അവരെ കണ്ടിരുന്നത്.. ദീപക് പോയതിനു ശേഷം അവരിൽ നിന്നും ഞാൻ അകന്നു…അതിനേക്കാൾ അവരെയും ഞാൻ വെറുത്തു എന്ന് പറയുന്നതാകും ശരി… പിന്നെ ആ കാറിൽ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു…പരിചയമില്ലാത്ത വഴികളിലൂടെ കാർ സഞ്ചരിച്ചു. അവസാനം എത്തിച്ചേർന്നത് കരസേനാ വിഭാഗത്തിന്റെ ചെന്നൈ ആസ്ഥാനത്തുള്ള ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ. കാർ നിന്നതും താഴത്തെ ഫ്ളാറ്റിൽ നിന്നും ആരൊക്കെയോ പുറത്തേക്കു വന്നു..ദീപകിന്റെ അമ്മയെ പെട്ടന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു…ഒപ്പം അവന്റെ ഏട്ടനേയും…അവൻ പറഞ്ഞതോർക്കുന്നു രാജേഷ് ആർമിയിൽ ആണ് എന്ന കാര്യം…അമ്മക്ക് തൊട്ട് പിന്നിൽ കാണാൻ തരക്കേടില്ലാത്ത, ഏകദേശം 28,29 പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയും… ഞാൻ ഡോർ തുറന്നു മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി… എന്നെ നോക്കി അവരൊക്കെ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു…ഇവരിതെന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാ…ഒന്നിനും ഒരു വ്യക്തത വരുന്നില്ല…ദീപകിന്റെ അമ്മയും ആകെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്…പണ്ടത്തെ ആ ഐശ്വര്യം ഒക്കെ എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞേക്കുന്നു… ‘അമ്മ എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു…അവർക്കെന്നോട് എന്തൊക്കെയോ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു…അവിടെ ഒന്നും ദീപക്കിനെ കണ്ടില്ല…സ്വീകരണ മുറിയിൽ എന്നെ ഇരുത്തി രമേശേട്ടനും വിദ്യേച്ചിയും ഉള്ളിലേക്ക് പോയി…എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല…’അമ്മ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു…എന്ത് പറയണം, എന്ത് ചോദിക്കണം എന്നറിയാതെ…

ഞാനും..ദീപകിന്റെ ഏട്ടൻ പുറത്തു തൂണും ചാരി നിൽക്കുന്നു…വാതിൽക്കൽ ആ പെൺകുട്ടിയും… ഞാൻ മെല്ലെ ചുവരിലേക്കു കണ്ണോടിച്ചു…എന്റെ കണ്ണുകൾ പെട്ടന്ന് ദീപം കൊളുത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന ചില്ലിട്ട ആ ഫോട്ടോയിൽ ഉടക്കി…ദീപകിന്റെ അച്ഛൻ…അവന് ഈ ലോകത്തു പേടിയും ബഹുമാനവും ആദരവും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരേ ഒരു വ്യക്തി…എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ അവൻ തയ്യാറാകാതിരുന്നതും ആ അച്ഛനോടുള്ള ഭയ ഭക്തി ബഹുമാനം കൊണ്ടല്ലേ…കാലം എത്ര പെട്ടന്നാണ് മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ട് വന്നത്…അച്ഛന്റെ വേർപാടിൽ നിന്നും ‘അമ്മ ഇനിയും മുക്തമായിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു…അതാണ് ആ മുഖത്തിന് ഇത്ര ക്ഷീണം…മേശ പുറത്തു ഫ്രെയിം ചെയ്തു വച്ചിട്ടുള്ള ഫോട്ടോയിൽ രാജേഷും പിന്നെ ആ പെൺകുട്ടിയും..അപ്പൊ അവൾ രാജേഷിന്റെ ഭാര്യയാണ്…ആ ഫോട്ടോയിലേക്കു ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, വിദ്യേച്ചി എന്നെ വിളിച്ചു ഉള്ളിലുള്ള മുറി കാണിച്ചു അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു… എന്തിനു…???ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാതെ ഞാനലയുകയായിരുന്നു…എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഞാൻ ആ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു… അത്യാവശ്യം വലുപ്പമുള്ള ഒരു മുറി… ഒരു വശത്തു ജനലിനോട് ചേർന്ന് വിരിച്ചിട്ട ബെഡിൽ ശരീരം ശുഷ്കിച്ച് വെറും എല്ലും തോലും മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയ, തികച്ചും അപരിചിതത്വം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്നു… ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി…എന്റെ കണ്ണുകളെ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാകുന്നില്ല…ഒരടി മുന്നോട്ടു വാക്കാനാകാതെ ആ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ തന്നെ ഞാൻ നിന്നു…ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം ക്ലോക്കിലെ ടിക് ടിക് നാദം പോലെ പുറത്തേക്കു പ്രവഹിച്ചു കാതുകളിൽ അലയടിക്കാൻ തുടങ്ങി… ആ അപരിചിതനിൽ എവിടെയോ ദീപകിന്റെ പഴയ കാല രൂപം വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി…അതേ ദീപക് തന്നെ…അവനിതെന്ത് പറ്റി…??? ദൈവം ഇതെത്ര ക്രൂരനാണ്…കണ്ണുകൾ മുറുക്കിയടച്ച് അവിടെ നിന്നും ഓടി അകലാൻ മനസ്സ് വല്ലാതെ വെമ്പുന്നു…എന്നെ കണ്ട മാത്രയിൽ അവന്റെ ആ പുഞ്ചിരി മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞു… “വാ… മായ…ഇവിടെ വന്നിരിക്ക്….എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്…ഇത് ഞാൻ തന്നെ ആണ്..നിന്നെ ഒരു പാട് വേദനിപ്പിച്ച ആ ദീപക്….” അവൻ കാണിച്ച ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഞാനിരുന്നു…അന്നാദ്യമായി ഞാൻ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി…പക്ഷെ അവൻ തല താഴ്ത്തി… “നിന്റെ ചേച്ചിയാണ് നമ്പർ തന്നത്… ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടാണ് വിദ്യ നമ്പർ ചോദിച്ചത്…കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി ഞാൻ അർബുദ ബാധിതനാണ്…ചികിത്സാർത്ഥം ആണിവിടെ വന്നത്…ഇനി എത്ര കാലം എന്നൊന്നും അറിയില്ല…അതിനിടയിൽ നിന്നെ കാണാൻ ഒരു അവസരം കിട്ടിയപ്പോൾ വേണ്ടെന്നു വക്കാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല…ജീവിതം തിരിച്ചടിച്ചു തുടങ്ങി മായ…ഇപ്പൊ ഞാനറിയുന്നു നിന്റെ മനസ്സ്…ഞാൻ മൂലം തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ട നിന്റെ ജീവിതം..അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാനനുഭവിക്കുന്ന ഈ വേദന എന്നെ ഒട്ടും ബാധിക്കുന്നില്ല…എന്റെ ഈ അവസ്ഥയെ ഞാൻ ഇരുകയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു…ഞാനിപ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന യാത്രയിൽ ആണ്..ആ യാത്രയിൽ ഞാൻ ഏറെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് നിന്നെ മാത്രമായിരുന്നു…ഇപ്പൊ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്…

ഇനിയെനിക്ക് സമാധാനത്തോടെ യാത്രയാകാം…” ഒന്നും പറയാനാകാതെ മുഖത്തിരുണ്ടു കൂടിയ കാർമേഘം കണ്ണുകളിലൂടെ പെയ്തിറങ്ങി…ആശ്വാസവാക്കുകൾ ഒന്നും തന്നെ എന്റെ പക്കൽ ഇല്ലായിരുന്നു…ഒന്നിനും നിൽക്കാതെ ഞാൻ അവിടുന്ന് ധൃതിയിൽ എഴുനേറ്റു…ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി… “നിൽക്ക്…ഞാൻ കൊണ്ടു വിടാം…” പിന്നിൽ നിന്നും രമേശേട്ടന്റെ സ്വരം…അപ്പൊ എനിക്കൊരു കൂട്ട് അത്യാവശ്യമായിരുന്നു…ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ ശക്തിയില്ലായിരുന്നു…മനസ്സും ശരീരവും അതുപോലെ തളർന്നിരുന്നു…കാറിൽ ഇരിക്കുമ്പോളും മനസ്സ് ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അലയുകയായിരുന്നു…പുറംലോകത്തെ കാഴ്ചകൾ എല്ലാം ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു…ചുറ്റും ദീപകിന്റെ ചിരിയും വർത്തമാനവും അവന്റെ ആ ശുഷ്കിച്ച ശരീരവും മാത്രം…ഞാൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചിരുന്നു… ഇടയ്ക്കു രമേശേട്ടന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ആയിരുന്നു…യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്കുണർന്നത്…ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ദീപക്കിനെ കുറിച്ച് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു..വേണ്ടെന്നു വച്ചു. അതൊക്കെ ചോദിക്കാൻ ഞാൻ ആരാ…ഇന്നവൻ എനിക്കും ഞാൻ അവനും ആരുമല്ല… ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഡോർ തുറന്നു ഫ്ളാറ്റിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ രമേശേട്ടൻ പറഞ്ഞു…”മായ നീ അവനെ ഇനിയും ശപിക്കരുത്…” നിറകണ്ണുകളോടെ ഞാൻ രമേശേട്ടനെ നോക്കി… “അവന് കൊടുക്കാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല ചികിത്സ തന്നെ കൊടുക്കണം…അവന്റെ ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിക്കണം…ഇനി എന്റെ പ്രാർത്ഥനകളും അവനൊപ്പമുണ്ടാകും….” സ്റ്റെപ്പുകൾ ഓരോന്നായി കേറി ഞാൻ നടന്നകന്നു….ഞാൻ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും മായും വരെ രമേശേട്ടൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നു… ശുഭം സ്വന്തം രചനകൾ വളപ്പൊട്ടുകൾ പേജിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുവാൻ പേജ്‌ ഇൻബോക്സിലേക്ക്‌ മെസേജ്‌ അയക്കൂ…

Advertisement

Kampranthal

ആരും കാണാതെ കരഞ്ഞു തീർത്ത ഒരു മുഖ മുണ്ട് ജീവനേക്കാൾ ഏറെ നിന്നെ സ്നേഹിച്ച ഈ കൂടെപ്പിറപ്പിന്റെ മുഖം ഓർത്തിരുന്നോ ഏട്ടന്റെ വാവ

Published

on

By

രചന: നജീബ് കോൽപാടം

മതം നോക്കാതെ സ്നേഹിച്ചവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയ പെങ്ങൾക്ക്. സോഷ്യൽ മീഡിയ സപ്പോട്ട് കയ്യടി അഭിനന്ദങ്ങൾ ,, കയ്യടിച്ചവർ ആരും കാണാതെ കരഞ്ഞു തീർത്ത ഒരു മുഖം ആരും കാണാതെ പോയ ഒരു മുഖമുണ്ട് ജീവനേക്കാൾ ഏറെ നിന്നെ സ്നേഹിച്ച ഈ കൂടെപ്പിറപ്പിന്റെ മുഖം ഓർത്തിരുന്നോ ഏട്ടന്റെ വാവ ,, നീ പോയതറിയാതെ ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്ന അച്ഛന്റെ കൈയിൽ അന്നും നിനക്കുള്ള മിട്ടായി പൊതി ഉണ്ടായിരുന്നു ,, നേരം പാതിരയായിട്ടും നിന്നെ കാണാത്ത വിഷമത്തിൽ മുക്കോടി ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ചു എന്റെ കൊച്ചിനോന്നും വരുത്തല്ലേ എന്ന് നെഞ്ചിലടിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ച അമ്മയുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടു നിൽക്കേണ്ടി വന്ന ഏട്ടൻ ,, കുടുംബവും കൂട്ടരും എല്ലാം അച്ഛനെയും അമ്മയേയും പഴിച്ചു വളർത്തു ദോഷം , വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ ആ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ കയ്യിലൊരു ബുക്കുമായി നീ ഉണ്ടെന്നു തോന്നും . മുറിയിലാകെ നിന്റെ ശബ്ദം . ഏട്ടാ എന്നുള്ള വിളി വീടിലാകെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ,, ഭക്ഷണത്തിന് മുന്നിൽ നിന്ന് തളർന്നു വീണ അമ്മയെയും പൊക്കിയെടുത്ത് ഹോസ്പിറ്റൽ എത്തി icu ന്റെ മുന്നിൽ ഉറക്കമില്ലാതെ കാത്തിരിന്നതും ഈ ഏട്ടൻ . നിന്റെ ആ പഴയ സൈക്കിൾ ഇന്നും ആ ചുമരിനടുത്ത് തുരുമ്പ് പിടിച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ട് അതിനുവേണ്ടി കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുമായി ഏട്ടന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്ന ന്റെ വാവടെ മുഖം ഈ ഏട്ടനെ കൊന്നു തിന്നിട്ടുണ്ട് പല രാത്രികൾ . ആദ്യമായി മുടി മുറിച്ച അന്ന് ഏട്ടന്റെ കണ്ണ് നിറയുന്നത് കണ്ടു ഇനി എന്റെ ഏട്ടന് ഇഷ്ടമില്ലാത്തതൊന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു തന്ന ഉമ്മയുടെ ചൂട് ഇന്നുമെന്നെ ചുട്ടെരിക്കുന്നുണ്ട് , ഏട്ടാ ,, എന്താ വാവേ , ഞാനും പോന്നോട്ടെ പൂരത്തിന് .

ഏട്ടൻ കൊണ്ടുപോവാലോ ഏട്ടന്റെ കുട്ടിയെ . എന്റെ തോളിൽ ഇരിന്നല്ലേ വാവേ നീ പൂരംപറമ്പാകെ ചുറ്റി കണ്ടത് ,, ഈ ഏട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നല്ലേ നീ ഉറങ്ങിയത് . എന്നിട്ടും എങ്ങനാ വാവേ അഞ്ചു വർഷം ആരെയും കാണാതെ ആരെയും ഓർക്കാതെ .ഇത്രയും ദൂരെ. സാർ ഇതാണ് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ഹോസ്പിറ്റൽ ഇവടെ ഇറങ്ങിക്കോളൂ ,, കണ്ടക്ടർ വന്നു തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് ഓർമകളിൽ നിന്ന് കണ്ണൻ ഉണർന്നത് ,, ബസിൽ നിന്നിറങ്ങി മുന്നിലുള്ള ഒരു കടയിൽ കയറി ഒരു വെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ചു വല്ലാത്ത ദാഹം . നേരെ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുന്നിൽ ഉള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്നു കാലുകൾ വിറക്കുന്ന പോലെ ,, ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു യുവാവ് എന്നെ കണ്ടതും അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു . കണ്ണേട്ടനല്ലേ .? അതെ കണ്ണേട്ടനാണ് . എന്റെ പേര് റോയ് . ഓ മനസിലായി . കണ്ണേട്ടൻ വരുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപോയിരുന്നു അതാ ഞാനിവിടെ മുന്നിൽ കാത്ത് നിന്നത് . മ്മ് ഞാനൊന്നു ഇരുത്തി മൂളി .

ആ ഗവണ്മെന്റ് ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ വരാന്തയിലൂടെ റോയ് ടെ കൂടെ ഞാൻ നടന്നു . റോയ് വീട്ടിലെ ആരും വന്നില്ലേ .? ഇല്ല ഞാനും അവളും മാത്രേ ഒള്ളു ,,സഹായത്തിന് അടുത്തുള്ള ഒരു ചേച്ചി വന്നിട്ടുണ്ട് , അതെന്താ വീട്ടിലെ ആരും വരാത്തെ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു നാളുകൾ മാത്രേ വീട്ടിൽ നിന്നിട്ടുള്ളു പിന്നെ അവിടെ എല്ലാർക്കും ഞങ്ങളൊരു ബാധ്യത ആയെന്നു തോന്നി തുടങ്ങിയപ്പോ വേറൊരു വീട് വാടകക്ക് എടുത്തു പിനീട് വീട്ടിൽ നിന്നാരും വരാറില്ല . അന്ന് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളോ . അവരൊക്കെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പലരും പുറത്ത് സെറ്റിലായി , ഫേസ്ബുക്കിൽ ആശംസകളും സപ്പോട്ടും തന്നവരാരും വന്നില്ലേ ,? ഏട്ടൻ കളിയാക്കാണോ .? അല്ല റോയ് ചോദിച്ചെന്നെ ഒള്ളു ,, അതാ ആ വാർഡിലാണ് അവൾ , പ്രസവ വാഡ് എന്നെഴുതിയ ആ വാതിലിനു മുന്നിൽ ഞാൻ ചെന്ന് നിന്നു ,, ഉള്ളിൽ കയറുമ്പോൾ ചങ്ക് പിടയുന്ന പോലെ അവളുടെ മുഖം കാണുമ്പോൾ ഉള്ള മാനസികാവസ്ഥ എങ്ങനെ പറയും , ആ വാർഡിലെ അറ്റത്തെ ബെഡിൽ അവൾ കിടക്കുന്നുണ്ട് എന്നെ കണ്ടതും എണീക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് . ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ചു നേരം ഞാൻ നോക്കി വെളുത്ത് തുടുത്ത എന്റെ വാവയുടെ മുഖം വല്ലാതെ ഇരുണ്ടപോലെ . എന്നെ കണ്ടതും ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി , എത്രനേരം നോക്കി നിന്ന് എന്നറിയില്ല പിടിച്ചു വെച്ച കണ്ണുനീർ എന്റെ കവിളിലൂടെ ദാരയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി ,, ഞാനവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് ഏട്ടാ എന്ന് വിളിച്ചവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചപ്പോൾ .

സൈക്കിളിന് വേണ്ടി ഈ ഏട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു കരഞ്ഞ എന്റെ വാവയുടെ മുഖം മുന്നിൽ കണ്ടു ,, അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടു കഴിഞ്ഞെതെല്ലാം ഞാൻ മറന്നു ആ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു .അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു . കണ്ണേട്ടാ ന്റെ കുഞ്ഞു , അവളെ കണ്ട മാത്രയിൽ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ നോക്കിയില്ല അവൾ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തെന്റെ കൈയിൽ തന്നു ,, അവളെ പോലെ സുന്ദരി പെൺ കുഞ്ഞു . എന്ന വാവേ വീട്ടിൽ പോവാ , വാവേ എന്ന വിളി കേട്ടതും വീണ്ടും അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി . വാവേ എത്ര വലുതായാലും എത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മയായാലും നീ ഏട്ടന്റെ വാവ തന്ന്യാ ,,, ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജായി അവരേം കൂട്ടി ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് പോന്നു ഈ അവസ്ഥയിൽ ഒറ്റക്ക് കഴിയേണ്ട എന്നും പറഞ്ഞു , ഏഴു മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട യാത്ര വണ്ടി വീടിന് മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്നു ,, വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു ഏട്ടാ അച്ഛൻ വഴക്ക് പറയോ ,, ഇല്ല ഏട്ടന്റെ വാവ വായോ ആരും ഒന്നും പറയില്ല ,,

വീടിന്റെ പടികടന്നു അകത്തേക്ക് വന്നു വാതിൽ പൂട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്നു മുറ്റമാകെ കരിയിലകൾ വീണു കിടകുന്നു. ഏട്ടാ ഇവടെ ആരുമില്ലേ ,? ഉണ്ട് വായോ . വീടിന്റെ തെക്ക് ഭാഗത്തേക്ക് ഞാൻ നടന്നു അവരും എന്റെ കൂടെ വന്നു ,, അവിടെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും അസ്ഥിത്തറക്ക് മുന്നിൽ ചെന്ന് ഞാൻ അച്ഛനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ,, അച്ഛാ അച്ഛന്റെ വാവ വന്നു ഇതാ വാവടെ മോൾ . നോക്ക് അമ്മെ വാവയെ പോലെ തന്നെയല്ലേ അവളുടെ മോളും ,, തെറ്റ് ഏറ്റ് പറഞ്ഞു പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങിയ വാവായേം കൂട്ടി വീടിനകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഇടനാഴിൽ പെയിന്റടിചു തുടച്ചു വെച്ച ആ കുഞ്ഞു സൈക്കിൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ട് അതിന്റെ പുതിയ അവകാശിയെ നോക്കി , (ന്റെ വാവയുടെ മോളെ നോക്കി) ,

Continue Reading

Kampranthal

താടിക്കാരനെപ്പറ്റി പറയുമ്പോഴോക്കെ എനിക്ക് അതുവരെയില്ലാത്ത ദേഷ്യം വരുമായിരുന്നു..

Published

on

By

രചന: Nijila Abhina

“ഏട്ടന് വേണ്ടി പെണ്ണ് കാണാൻ പോയപ്പോഴാണ് ഞാനവനെ കണ്ടത്. ” “നാത്തൂനാകാൻ പോണ പെണ്ണിന്റെ ഒരേയൊരു ആങ്ങള ചെക്കൻ ” “വീട്ടിൽ ചെന്ന പാടെ ഏട്ടനുമായി സംസാരിക്കുന്നതിനു പകരം എന്നെയവൻ ചൂണ്ടയിടാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു ” നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറി തൊട്ട ഒരു താടിക്കാരൻ ചെക്കൻ.. നാത്തൂനേ ഒരുപാട് ഇഷ്ടായേങ്കിലും ആ വിളഞ്ഞ വിത്തിനെ എനിക്കoഗീകരിക്കാനായില്ല….. “ആമിയേ കെട്ടിച്ചു വിടുന്നില്ലേ എന്ന ആ വീട്ടുകാരുടെ ചോദ്യത്തിനു ഏട്ടന്റെ മറുപടി അവൾ ചെറിയ കുട്ടിയാന്നാരുന്നു. എപ്പഴും കല്യാണക്കാര്യം പറഞ്ഞു ബഹളം വെക്കുന്ന ഏട്ടന്റെ മറുപടി കേട്ട് ഞാൻ അന്തിച്ചു പോയി.

“ചെറിയ കുട്ടിയാണേലും ജാടയ്ക്ക് ഒരു കുറവും ഇല്ലെന്ന താടിക്കാരന്റെ മറുപടി മറ്റാരും കേട്ടില്ലെങ്കിലും എന്നെ ചൊടിപ്പിച്ചു…… “കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു തിരിച്ചു വന്നെങ്കിലും താടിക്കാരനെപ്പറ്റി പറയുമ്പോഴോക്കെ എനിക്ക് അതുവരെയില്ലാത്ത ദേഷ്യം വരുമായിരുന്നു…. പിന്നീട് പലപ്പോഴും കണ്ടു ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിൽ വച്ചും അമ്പലത്തിൽ വച്ചും യാദൃശ്ചികമായി… പകയോടെ നോക്കുന്ന എന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചു കാണിച്ച് അവൻ തിരിഞ്ഞ് നടക്കും… വീട്ടിൽ ഏട്ടന്റെയും അമ്മയുടെയും സംസാരത്തിൽ മുഴുവൻ അളിയൻ ചെക്കന്റെ ഗുണഗണങ്ങൾ ആരുന്നു…. ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ അലയുന്ന അനാഥര്ക്ക്‌ ഭക്ഷണപൊതി വാങ്ങി നല്കുന്ന…. കുട്ടികളെ കയറ്റാതെ പോകുന്ന പ്രൈവറ്റ് ബസ്‌ തടഞ്ഞു നിർത്തി അവരെ പറഞ്ഞയയ്ക്കുന്ന .. അച്ഛനെയും അമ്മേം പെങ്ങളേം പൊന്നുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന താടിക്കാരന്റെ ഗുണങ്ങൾ… പതിയെ ആ പേര് എന്നിൽ പുഞ്ചിരി വിടര്ത്തി തുടങ്ങിയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.. വളരെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ആയിരുന്നു താടിക്കാരനെ ഞാൻ കോളേജിൽ വച്ചു വീണ്ടും കണ്ടത്.. പക മാറ്റി വെച്ചു മിണ്ടാൻ ചെന്ന എന്നെ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ അവൻ മുന്നോട്ടു പോയപ്പോൾ അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണീർ പൊഴിഞ്ഞു. അന്ന് ഞാനറിയുകയായിരുന്നു ഞാനവനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങി എന്ന്….. തിരിച്ചു പോകാൻ നേരം താടിക്കാരൻ എന്റടുത്ത് വന്നു പറഞ്ഞു…

“അന്ന് അമ്മൂനെ കാണാൻ നിങ്ങൾ വന്നപ്പോ തന്റടുത്ത് ഒലിപ്പിച്ചോണ്ട് വന്നതൊന്നുമല്ല….. നിന്റെ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടാ അങ്ങനൊരു നാടകം കളിച്ചേ… വരുന്ന ആലോചനകൾ ഒക്കെ മുടക്കുന്ന നിന്നെ എന്റെ തലയിൽ കെട്ടി വെച്ചാലോ എന്നൊരു മോഹം…. ” സങ്കടവും ദേഷ്യവും ഒരുമിച്ചു വന്നെങ്കിലും ഏട്ടനോട് ചോതിച്ചില്ല… അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടെന്റെ തല മരവിച്ചു പോയിരുന്നു. പിന്നീട് പലപ്പോൾ കണ്ടപ്പോഴും അവന്റെ കൂട്ടു നേടുവാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു… ഒടുവിലവന്റെ സൗഹൃദം നേടിയെടുത്തപ്പോൾ സ്വർഗം കിട്ടിയ സന്തോഷമായിരുന്നെനിക്ക്…. എന്നുമുളള സംസാരവും ഇടയ്ക്കുള്ള കാണലും ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം പ്രണയത്തിന് വഴി മാറി…. ഏട്ടന്റെ കല്യാണത്തിന് രണ്ടാഴ്ച മാത്രം ഉള്ളപ്പോഴാണ് താടിക്കാരനും അച്ഛനും അമ്മേം നാത്തൂനും കൂടി വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്. രണ്ടു കല്യാണവും ഒരുമിച്ച് നടത്തിയാലോ എന്ന്……. എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തേക്കാൾ സന്തോഷം ഏട്ടനും അമ്മയ്ക്കും ആയിരുന്നു…

ഒരേ പന്തലിൽ വച്ച് താടിക്കാരൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയപ്പോൾ ഏട്ടന്റെ മനസിലും ഞാൻ നല്ലൊരുകൈകളിൽ എത്തിയ സന്തോഷം ആയിരുന്നു…. ” പോകാൻ നേരം കരഞ്ഞു കാറിവിളിച്ച് ഏട്ടനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച എന്നോട് ഏട്ടൻ പതിയെ പറഞ്ഞു… “എടി കാന്താരി നിന്നെ കെട്ടിക്കാൻ ഞങ്ങൾ നടത്തിയ നാടകമാ എന്റെയി കല്യാണം വരെ.. ” വാ പൊളിച്ചു നിന്ന എന്റെ വായടച്ച് കൊണ്ട് ഏട്ടൻ പറഞ്ഞു…. “ഒന്ന് പോയേടി പെണ്ണേ എന്നിട്ട് വേണം എനിക്കിവളെം കൊണ്ടൊന്നുപോകാൻ… ” തങ്ങളുടെ പ്ളാനിംഗ് ജയിച്ച സന്തോഷത്തോടെ താടിക്കാരനെന്റെ കൈപിടിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പതിയെ പറഞ്ഞു.. ഈ നാടകം എനിക്കൊത്തിരി ഇഷ്ടായി എന്ന്….

Continue Reading

Kampranthal

എന്റെ കണ്ണുകൾ തിരയുന്നത് മറ്റൊരാൾക്ക്‌ വേണ്ടിയാണ്

Published

on

By

രചന: Nafiya Nafi

ഇന്നെന്റെ വിവാഹ ദിവസമാണ്.ആഭരണങ്ങളും പുതുവസ്ത്രവും അണിഞ്ഞു ചെക്കന് വേണ്ടി കാത്തു നിൽകുമ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകൾ തിരയുന്നത് മറ്റൊരാൾക്ക്‌ വേണ്ടിയാണ്. അഥിതികൾ ഓരോരുത്തർ വന്നും പോയി ഇരുന്നു… ഇടക്ക് പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോഴാണ് സമപ്രായക്കാരായ രണ്ടു പെൺകുട്ടികളെ കണ്ടത്… കളിച്ചും ചിരിച്ചുമുള്ള അവരുടെ സംസാരം അതെന്നെ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. .രവി സാറിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് ക്ലാസ്സിലേക്ക് വന്ന അന്നാണ് ഞാൻ അവളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.വിടർന്ന കണ്ണുകളും ഇടതൂർന്ന മുടിയിഴകളും വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയുമുള്ള അവൾ സുമേയാ. പ്രായത്തിൽ കവിഞ്ഞ പക്വതയും ,മിതമായ സംസാരം രീതിയും പഠനത്തിലും പഠനേതര വിഷയങ്ങളിലും അവൾ കാണിച്ച മികവും അവളെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തയാക്കി. സ്കൂളിന് അടുത്തുള്ള വാടക വീട്ടിൽ ഉമ്മയും ഉപ്പയും അവളും അടങ്ങുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുടുംബം.എന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന് ഞങ്ങൾ ഉറ്റസുഹൃത്തുക്കളായി മാറിയിട്ട് കൂടി അവളുടെ നാടും വീടും ആത്മാവും എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.ഞാൻ ചോദിച്ചിട്ടും ഒഴിഞ്ഞു മാറ്റം മാത്രം ആയിരുന്നു മറുപടി.അറിയും തോറും അവളെനിക്ക് കൗതുകമായിരുന്നു ..

പലതവണ ഞാൻ വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു എങ്കിലും അതും നിരസിച്ചു.കണ്ടില്ലെങ്കിലും അവളെന്റെ വീട്ടിൽ പരിചിതയായിരുന്നു..ഉച്ചയൂണിനു പതിവായി വീട്ടിൽ പോകാറുള്ള അവളോട്‌ കുടുംബത്തെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ട് പലയാവർത്തി വീട്ടിലേക്കു പോന്നോട്ടെ എന്നുള്ള എന്റെ ചോദ്യത്തിന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പിന്നീടാകാം എന്ന് മാത്രമാണ് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നത്.. പരീക്ഷയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു സ്കൂൾ പൂട്ടുന്ന ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്..കൈ കഴുകി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്ന എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു “‘നീ വരുന്നോ എന്റെ കൂടെ “‘..കേട്ടപാതി കേൾക്കാത്ത പാതി ചോറ്റുപാത്രം അടച്ചു വെച്ച് ഞാൻ അവളുടെ കൂടെ ഇറങ്ങാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ എന്റെ ചോറ്റുപാത്രം കൂടി എടുക്കാൻ അവൾ ആവശ്യപെട്ടു. വിഭവങ്ങൾ ഒരുക്കി മകളെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ഉമ്മയെയാണ് ഞാൻ അവിടെ പ്രതീക്ഷിച്ചത്..എന്നാൽ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വാതിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.ജനലഴിക്കുള്ളിലൂടെ താക്കോൽ എടുത്ത് വാതിലും തുറന്ന് വീട്ടിലേക്കു സലാം ചൊല്ലി പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ തിരിച്ച് മറുപടി ഒന്നും കേട്ടതും ഇല്ല. ഒരു മുറിയും ഒരടുക്കളയും അടങ്ങുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു വീട്..ഉമ്മയെ കാണാത്തപ്പോൾ ഞാനാ മുറിയിലേക്ക് ഒന്ന് എത്തി നോക്കി..ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രമേ നോക്കിയുള്ളൂ…തലകറങ്ങി ഞാനാ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. എന്റെ പരിഭ്രാന്തി കണ്ടിട്ടാകാണo അവളെനിക്ക് വെള്ളം നീട്ടിയത്.. “‘ഉമ്മിയാണ് കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ ആയി സുഖമില്ല “എന്നവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ മറുപടി എന്നോണം ഉപ്പയെ ആയിരുന്നു ഞാൻ ചോദിച്ചത്.. എല്ലാം ഞാൻ പറയാം എന്നും പറഞ്ഞ് തീൻമേശയിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോൾ അവിടെ സമൃദ്ധമായ സദ്യക്ക് പകരം പഴംകഞ്ഞി ആയിരുന്നു..

ഞാൻ കഴിച്ചത് എന്റെ ചോറ്റു പാത്രത്തിലെ ചോറും..രുചിയോടെ അവളതു കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് കൗതുകം ആയിരുന്നു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും ഓരോന്നായി കാണിച്ചു തന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിച്ചത് ഇഷ്ട വിഭവം ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞ് വഴക്കിടുന്ന..ഡ്രെസ്സിലെ പൂവിന്റെ നിറം മങ്ങിയെന്നു പറഞ്ഞ് അതൊഴിവാക്കുന്ന എന്നെ കുറിച്ചാണ്. ഉമ്മിയുടെ വായിലേക്ക് കഞ്ഞി ഒഴിച്ചു കൊടുക്കുന്നതിനു ഇടയിൽ അവൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. മലപ്പുറത്തെ ഒരു നാട്ടിൻപുറത്ത് സമൂഹം കള്ളനെന്നു ഓമനപേരിട്ടു വിളിച്ച ഒരുപ്പയുടെ മകളായി ജനനം..സ്നേഹനിധിയായ ഉമ്മാക്ക് മുഖവും ശരീരവും വികൃതമായി മാറുന്ന മാറാവ്യാധി പിടിപെട്ടപ്പോൾ ജനിപ്പിച്ച അച്ഛൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. നാട്ടുകാരുടെ സഹായത്തോടെ ആയിരുന്നു പിന്നീട് ജീവിതം.പഠിക്കാൻ മിടുക്കി.. ആ ഇടക്ക് ക്ലാസ്സിലെ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ ഉമ്മയെ കാണാൻ വീട്ടിൽ വരികയും ക്ലാസ്സിൽ ചെന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ വെച്ച് “‘അവളുടെ ഉമ്മയുടെ മുഖം ഒരു മൃഗത്തെ പോലെയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ആക്ഷേപിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ വേദന കൊണ്ടെത്തിച്ചത് പഠനം നിർത്തുന്നതിലേക്ക് ആയിരുന്നു. പഠനം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നറിഞ്ഞ അയൽവാസിയായ രവി സാർ എന്നെയും കുടുംബത്തെയും പിന്നീട് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരികയായിരുന്നു.. എന്നെ ദത്തു പുത്രിയാക്കിയതോടൊപ്പം എന്റെ ഉമ്മയുടെ ചികിത്സ ചിലവും കൂടി അദ്ദേഹം ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ അദ്ദേഹം എനിക്ക് ദൈവതുല്യനായ ഗുരുവായി..

ചുരുങ്ങിയ വരിയിൽ അവളുടെ വലിയ ജീവിതം എനിക്ക് മുൻപിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളിലൂടെ ഞാൻ മറ്റൊരു ലോകത്തെത്തി. ഉമ്മയോട് സലാം ചൊല്ലി വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ചിന്തകൾ പലതും ആയിരുന്നു.. കർക്കഷക്കാരനായ രവി സാർ അവൾക്കു ദൈവ തുല്യൻ ആയപ്പോൾ ഞാൻ ഉൾക്കൊണ്ട പാഠം ഒരദ്യാപകൻ ആണ് ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ആദ്യ പാഠപുസ്തകം ആകേണ്ടതു എന്നായിരുന്നു.. ദിവസം കഴിയും തോറും അവളോടുള്ള ഇഷ്ടവും ബഹുമാനവും കൂടി.. എനിക്ക് മാത്രമല്ല എന്റെ വീട്ടുകാർക്കും…വർഷങ്ങൾ പലതും കഴിഞ്ഞു.. ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ ആഴവും കൂടി..എന്റെ വീട്ടിലെ ഒരംഗമായി അവളും മാറി..ഞാൻ കഴിക്കുന്ന മിട്ടായിയുടെ പാതി അവകാശി അവൾ ആയിരുന്നു..എനിക്ക് പുതുതായി എന്തെടുത്താലും കൂടെ അവൾക്കും എടുക്കാൻ ഉപ്പ മറന്നില്ല.. എനിക്കവൾ സഹോദരിയും ഉമ്മക്കും ഉപ്പക്കും അവൾ മകളുമായി മാറിയപ്പോൾ ഇക്കാക്കയുടെ മനസ്സിൽ അവളെ നല്ലപാതി ആക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവും ഉടലെടുത്തു. എന്റെ പിന്തുണയോടെ ഇക്ക പല തവണ ആവശ്യം പറഞ്ഞെങ്കിലും നിരാശ മാത്രം ആയിരുന്നു ഫലം.ഉമ്മയെ തനിച്ചാക്കി ഞാൻ മറ്റൊരു ജീവിതവും സുഖവും തേടിപോകില്ല എന്നായിരുന്നു അവളുടെ പക്ഷം.. പക്ഷെ ഉമ്മാക്ക് വേണ്ടിയുള്ള അവളുടെ ജീവിതം അധികം നീണ്ടു നിന്നില്ല..അസുഖം കൂടി അവർ മരണത്തിനു കീഴടങ്ങിയപ്പോൾ അനാഥ എന്നൊരു വിളിപ്പേര് കൂടി അവൾക്കു സ്വന്തമായി. ചെറുപ്രായത്തിൽ പിതാവിനാൽ ഉപേക്ഷിക്കപെട്ടവൾ..കള്ളന്റെ മകളെന്ന് പരിഹസിക്കപെട്ടവൾ. സഹതാപത്തിന്റെയും ദാരിദ്രത്തിന്റെയും രുചിയറിഞ്ഞു വളർന്നവൾ ഒടുവിൽ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും അനാഥതത്തിന്റെയും വേദന കൂടി അറിഞ്ഞപ്പോൾ വിഷാദ രോഗതിന് അടിമപെടുമെന്നു ഭയന്ന് ഞാനാണ് ഇക്കാക്ക് അവളോടുള്ള താല്പര്യം വീട്ടിൽ അറിയിച്ചത്.

പക്ഷെ മക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ മാതാപിതാക്കൾ സ്വാർത്ഥർ ആകുമെന്ന് ഇവടെയും സത്യമായി..ഒരനാഥ പെണ്ണിനെ മരുമകൾ ആക്കാൻ അവർ ഒരുക്കമല്ലായിരുന്നു.. കൈ നിറയെ സ്ത്രീധനം കൊണ്ട് വരുന്ന മരുമകളെയാണ് അവർക്കും വേണ്ടിയിരുന്നതു. എന്നാൽ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെ കൈ ഒഴിയാൻ ഇക്കാക്കയും കൂട്ടുകാരിയെ അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞാനും തയ്യാറായില്ല. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് സ്വബോധം പോലും ഇല്ലാത്ത സമയത്താണ് ഇക്കാക്ക അവൾക്കു മഹർ ചാർത്തിയത് ..മാതാപിതാക്കളുടെ സ്ഥാനത്ത്‌ രവി സാറും കൂടെപിറപ്പായ എന്റെയും സാനിധ്യം മാത്രമേ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. പ്രതീക്ഷച്ചത് പോലെ വീട്ടിൽ അവൾക്കു സ്ഥാനം ഇല്ലായിരുന്നു.അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് അന്നിറങ്ങിയതാണ് ഇക്കാക്ക.. പിന്നീട് ഒരു വിവരവും ഇല്ലായിരുന്നു.. വർഷങ്ങൾ മാറി വന്നു ഉമ്മയുടെയും ഉപ്പയുടെയും മനസ്സ് മാറി തുടങ്ങി.. അവരെ കണ്ടു പിടിക്കാനുള്ള ഓട്ടമായിരുന്നു പിന്നീട്.. അന്വേഷണം പല വഴിക്കും തിരിഞ്ഞു.എന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ച അന്ന് മുതൽ എനിക്ക് പിന്തുണ നൽകി എന്റെ ഭർത്താവും ഏറെ സഹായിച്ചു.. രവി സാറിനെ അന്വേഷിചിറങ്ങിയപ്പോൾ ചെറിയ ഒരു പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു..പക്ഷെ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു യാത്രയിൽ ആണെന്ന് മാത്രം അറിഞ്ഞു.. ഇന്നിതാ കല്യാണദിവസം വന്നെത്തി..ആളും ബഹളവും കേമമായി കല്യാണം നടക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു കുഞ്ഞു പ്രതീക്ഷയോടെ എന്റെ കണ്ണുകൾ തിരയുന്നത് അനിയത്തിയുടെ ജീവിതത്തിലെ മനോഹരമായ നിമിഷത്തിന് സാക്ഷിയാവാൻ എന്റെ ഇക്കാക്ക സുമിയുടെ കയ്യും പിടിച്ച് വരുന്നതാണ്.

പക്ഷെ പ്രതീക്ഷ അസ്തമിച്ചു നിറകണ്ണുകളോടെ മഹർ ചാർത്താൻ ഞാൻ കഴുത്ത് നീട്ടാൻ ഒരുങ്ങിയതും എന്റെ ചുമലിൽ കൈ വെച്ചാരോ പറഞ്ഞു “‘മോളെ ബിസ്മി ചൊല്ലാൻ മറക്കല്ലേ “‘ എന്റെ ചെവിയിൽ പ്രകമ്പനo കൊള്ളിച്ച ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും കയ്യിൽ ഒരു കുഞ്ഞു മാലാഖയുമായി ഇക്കാക്കയുo കൈ നിറയെ സമ്മാനങ്ങളുമായി സുമിയുo രവി സാറും. എന്റെ മുൻപിൽ . “എങ്ങനെയുണ്ട് എന്റെ വിവാഹസമ്മാനം” എന്ന് ചോദിച്ചു എന്റെ ഭർത്താവ് എന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മുൻപിൽ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ ആയിരുന്നു. വിവരങ്ങൾ ഞാൻ പറഞ്ഞ അന്ന് തന്നെ അന്വേഷണം ആരംഭിച്ചിരുന്നു എന്നും മാഷിന്റെ സഹായത്തോടെ ഇക്കയെ കണ്ടു പിടിച്ചു അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ സുമിയാണ് നിന്നെ ഒന്നും അറിയിക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞതും.. നനഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ഭർത്താവിനു നന്ദി അറിയിച്ചു സുമിയെ വാരിപുണർന്നപ്പോൾ എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും നിന്ന ഉപ്പയും ഉമ്മയും ഇക്കയുടെ മാലാഖകുഞ്ഞിനെ കോരിയെടുത്തു ഉമ്മ വെക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആയിരുന്നു

Continue Reading

Writeups

Malayalam Article14 hours ago

സൗമ്യ കൊലക്കേസില്‍ പ്രതി അജാസിന്റെ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വെളിപ്പെടുത്തൽ

വനിതാ പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥ സൗമ്യയെ വെട്ടി തീ വച്ച്‌ കൊന്ന കേസില്‍ പ്രതി അജാസിന്‍റെ മൊഴി രേഖപ്പെടുത്തി. സൗമ്യയെ കൊന്ന ശേഷം താനും ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യമെന്ന് അജാസ് മജിസ്ട്രേറ്റിന്...

Malayalam Article4 days ago

അന്ന് പുഴു, ഇന്ന് രക്തവും മരുന്നും കലർന്ന ബാൻഡേജ്; രംഗോലി അടപ്പിച്ചു

തിരുവനന്തപുരത്തെ ടെക്നോപാർക്കോനോട് ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്ന റെസ്‌റ്റോറന്റ് ആയ രംഗോലിയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ ബിരിയാണിയിൽ രക്തം കലർന്ന ബാൻഡേജ് കണ്ടുകിട്ടി.  ടെക്നോപാർക്കിലെ ജീവനക്കാരിൽ ഒരാൾ വാങ്ങിയ ബിരിയാണിയിൽ ആയിരുന്നു...

Malayalam Article6 days ago

‘എ ഫോർ ആപ്പിൾ’ ലൂടെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നെടുമുടി വേണുവും ഷീലയും ഒന്നിക്കുന്നു.

കന്നി സംവിധായകരായ മധുസൂദനൻ നായരും സി. ശ്രീകുമാരനും ചേർന്നൊരുക്കുന്ന ചിത്രം എ ഫോർ ആപ്പിൾ ലൂടെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നെടുമുടി വേണുവും ഷീലയും ഒരുമിക്കുകയാണ്. സ്വർണാലയ ഗ്രൂപ്പ്...

Malayalam Article6 days ago

അമ്മയുടെ രണ്ടാംവിവാഹദിവസം മകൻ എഴുതിയ വികാരഭരിതമായ കുറിപ്പ് വയറൽ ആകുന്നു!

അമ്മയുടെ രണ്ടാംവിവാഹദിവസം മകൻ എഴുതിയ വികാരഭരിതമായ കുറിപ്പ് വയറൽ ആകുന്നു! ഗോകുൽ ശ്രീധർ ആണ് തന്റെ അമ്മയുടെ രണ്ടാംവിവാഹ വാർത്ത തന്റെ ഫേസ്ബുക്കിലൂടെ അറിയിച്ചത്. തനിക്ക് വേണ്ടി...

Malayalam Article6 days ago

രണ്ടുമാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ മകളെ ഉപേക്ഷിച്ചു അമ്മ മറ്റൊരാൾക്കൊപ്പം പോയി. ശേഷം മക്കൾക്കുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചൊരു അച്ഛന്റെ കഥ!

രണ്ടുമാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ തന്റെ മകളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു അന്ന് വരെയുള്ള തന്റെ സമ്പാദ്യവുമായി ഭാര്യ മറ്റൊരാൾക്കൊപ്പം പോയപ്പോൾ ആ അച്ഛൻ തളരാതെ പിടിച്ചു നിന്നത് തന്റെ മകളെ പൊന്നുപോലെ...

Malayalam Article6 days ago

കൊല്ലം കടൽത്തീരത്ത് വ്യാപകമായി പത അടിയുന്നു. എന്താണ് ഈ പ്രതിഭാസമെന്നു മനസിലാകാതെ പ്രദേശ വാസികൾ. വീഡിയോ കാണാം

വായു ചുഴലിക്കാറ്റ് ശക്തിപ്പെട്ടതിനു പിന്നാലെ കൊല്ലം തീരത്തേക്ക് തിരമാലകൾക്കൊപ്പം വലിയതോതിൽ പത അടിയുകയാണ്. എന്നാൽ എന്താണ് ഈ പ്രതിഭാസമെന്നു മനസിലാകാതെ പ്രദേശവാസികളും അത്ഭുതപ്പെടുകയാണ്. തീരത്തേക്ക് വളരെ വലിയ...

Malayalam Article6 days ago

വായു ചുഴലിക്കാറ്റ് ഇന്ന് വൈകുന്നേരത്തോടെ തീരത്തോടടുക്കും; കേരളത്തിൽ കനത്ത ജാഗ്രത

130 മുതല്‍ 140 കിലോ മീറ്റര്‍ വരെ വേഗത്തിൽ വായു ചുഴലിക്കാറ്റ് എന്ന് വൈകുന്നേരത്തോടുകൂടി ഗുജറാത്ത് തീരത്തോടടുക്കും. എപ്പോൾ പതിനായിരത്തിൽ അതികം പേരെയാണ് മാറ്റിപാർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. വൈകുന്നേരത്തിനു മുന്പായി...

Malayalam Article1 week ago

അഭിനയമായാലും സംവിധാനമായാലും ആഷിത അരവിന്ദിന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രം

പ്രഗൽഭരായ കലാകാരന്മാരുടെ നാടാണ് കാസർഗോഡ്. അതെ കാസർഗോഡ് നിന്നും തന്റേതായ രീതിയിൽ കഴിവ് തെളിയിച്ചു ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കലാകാരിയാണ് ആഷിത അരവിന്ദ് .എന്നാൽ നമ്മളിൽ പൂരിഭാഗം പേർക്കും ഈ...

3 year old girl died in Uttarpradesh 3 year old girl died in Uttarpradesh
Malayalam Article1 week ago

മരിക്കും മുൻപ് രണ്ടര വയസുകാരി അനുഭവിച്ചത്; മനഃസാക്ഷിയുള്ളവർക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല ഈ വാർത്ത

ഉത്തര്‍പ്രദേശിലെ അലിഗഡില്‍ രണ്ടര വയസ്സുകാരി അതി ക്രൂരമായി കൊല്ലപ്പെട്ട സംഭവത്തിൽ പ്രതിക്ഷേധം ശക്തമാകുകയാണ്. ഒരു കുഞ്ഞും ഇന്ന് വരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത യാതനകൾ അനുഭവിചാണ് ആ രണ്ടര വയസുകാരി...

Nithin Balaji explained her experience when escape from dubai bus accident Nithin Balaji explained her experience when escape from dubai bus accident
Malayalam Article1 week ago

ദുബായ് 17 പേരുടെ മരണത്തിനിടയാക്കിയ ബസ് അപകടത്തിൽ നിന്ന് അത്ഭുതകരമായി രക്ഷപെട്ട മലയാളി തന്റെ അനുഭവം പറയുന്നു

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ദുബായിയെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആ വാർത്ത എത്തിയത്. പുലർച്ചെ ദുബായ്, റാ​ഷി​ദി​യ മെ​ട്രോ​സ്റ്റേ​ഷനടുത്തുവെച്ചുണ്ടായ ബസ് അപകടത്തിൽ 17 പേരാണ് മരണപ്പെട്ടത്. ഇതിൽ 8മലയാളികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ബസിൽ...

Trending

Don`t copy text!